Uprawy polowe

Z upraw polowych najwięcej uwagi poświęcono nawadnianiu pszenicy jarej i ozimej oraz buraków cukrowych i pastewnych. Zboża na ogół słabo reagowały na deszczowanie. Średnia zwyżka plonów z wielu doświadczeń prowadzonych w różnych ośrodkach wynosiła około 0,5 t z ha. Pod względem ekonomicznym deszczowanie zbóż jest zatem mało opłacalne i rośliny te nie powinny być brane pod uwagę, w zmianowaniach na polach nawadnianych. W doświadczeniach najkorzystniej reagowały na deszczowanie w warunkach optymalnego nawożenia i IV?V klasy bonitacyjnej gleb buraki cukrowe i pastewne, ziemniaki, kukurydza na kiszonkę i ziarno, koniczyna czerwona, trawy w uprawie polowej oraz bobik. Według badań zespołów pod kierunkiem Dzieżyca, Piechowiaka, Pro chała, Karczmarczyka, Kuszelewskiego oraz własnych przeprowadzonych na glebach kompleksów żytnich w latach 1972?75 przyrosty plonów z hektara_pod wpływem deszczowania wyniosły: 5?10 t buraków cukrowych, 20?27 t buraków pastewnych, 4?-13 t ziemniaków, 1,5?1,9 t ziarna kukurydzy, 1,5? 2 t bobiku, 2?4 t siana koniczyny czerwonej oraz 10?18 t kukurydzy na kiszonkę. Wyższe liczby dotyczą przyrostu plonów osiąganych w Krainie Wielkich Dolin. Na uwagę zasługują również trawy w uprawie polowej. Według doświadczeń Kozakiewicza i innych (1976) oraz własnych w warunkach deszczowania i wysokiego nawożenia mogą one dawać wysokie plony rzędu 13?15 t suchej masy z hektara. Wymienione wyżej rośliny oraz zboża uprawiane na zielonkę powinny stanowić główny składnik płodozmianów pól deszczowanych. Byłyby to zatem płodozmiany paszowe lub okopowo-paszowe. Z uwagi na sterowanie deszczowaniem ilość roślin w płodozmianie powinna być ograniczona do minimum uzasadnionego względami przyrodniczymi i potrzebami gospodarstwa. Bardzo korzystnym sposobem użytkowania gruntów wyposażonych w urządzenia do deszczowania jest założenie na nich pastwiska, szczególnie w pobliżu obór.